)
De EV-vakantie van Gertjan
Binnen ons gezin rijden we intussen vier jaar met een elektrisch voertuig (EV). De vorige vakanties brachten we door aan de Belgische kust, in Nederland of Frankrijk – onbewust was dat binnen de actieradius van de wagen, of alleszins waarbij een laadstop eerder een luxe dan een must was.
Voor deze reis hebben we ons niet echt ingelezen, en al zeker geen laadstops uitgestippeld. De enige voorbereiding was het aanvragen van de juiste vignetten en milieustickers. Aangezien we voornamelijk door Frankrijk en Zwitserland reden, wisten we dat we zonder problemen op onze eindbestemming gingen toekomen. We wisten waar we naartoe gingen, maar hebben onze vakantie last-minute nog uitgebreid met een tussenstop op de heen- en terugreis.
We trokken naar St. Moritz – aan de voet van de Zwitserse Alpen. In totaliteit zo’n 850km, inclusief de omweg via Metz. Het was onze eerste lange autorit met drie kinderen op de achterbank – die zijn 5, 3 en 1, dus we hadden het nodige entertainment mee; stickerboeken, autospelletjes en uiteraard: snacks en water. Dat zorgde er ook wel voor dat we iedere twee uur even moesten stoppen – voornamelijk als plaspauze, maar ook om even de benen te strekken of tegen een bal te trappen. De auto laden was bij de eerste stopplaats een optie, maar met een batterij ruim boven de 50% en maar twee vrije laadplekken (van de 12) maakten we daar bewust geen gebruik van.
)
De wagen zat aardig volgestouwd – wandelschoenen en warme kledij voor de bergwandelingen, regenjassen en uiteraard ook wat luchtigere kledij voor als de temperatuur boven de 20 °C ging. Reken daarbij nog zwemgerief, pampers en een koets, en de gehuurde dakkoffer bleek onmisbaar. Waarom we geen tailbox namen, vroegen ze nog bij het verhuurbedrijf, aangezien dat minder nadelig was voor ons verbruik? Simpel: de wagen heeft geen trekhaak.
)
Die dakkoffer had minder impact op het verbruik dan we eerst dachten. We bereikten Metz (270km) zonder laadstop met zo’n 40% batterij, zonder onze rijstijl echt aan te passen. Daar laadden we ’s avonds op een twintigtal minuten vol om de volgende dag de verplaatsing verder te zetten. Onderweg laadden nog zo’n 40% bij tijdens een lunchpauze, en ongeveer 20% tijdens een korte plaspauze, waardoor we nipt onder de 20% lading doken bij aankomst in St. Moritz.
Eens ter plaatse bleven we vooral in de buurt van St. Moritz, of maakten we gebruik van het openbaar vervoer, al reden we ook de Ofenpas en maakten we uitstappen naar Livigno en Varenna. Vooral die laatste uitstap was een meevaller voor de batterij; het hoogteverschil van 1600 meter en het regeneratief remmen zorgden ervoor dat we die 100km konden overbruggen met een verbruik van 7% (5,5 kW) – ongeveer een derde van ons gemiddelde. De terugrit was natuurlijk wel wat pittiger.
)
Eén keer konden we niet laden – eerst dachten we dat het laadpunt de laadpas niet aanvaardde, maar ook de betaalterminal zweeg in alle talen. Een kilometer verderop konden we aan een andere snellader terecht. De DATS 24-laadpas werkte overal, behalve op dat defecte laadpunt natuurlijk.
Voor wie een eerste keer met een EV op vakantie gaat: stap af van het idee dat een laadbeurt tijdverlies is. Die korte break laadt niet alleen de batterij van je auto op – je kruipt met een fris hoofd achter het stuur. Wij hielden rekening met drie dingen: is het nodig om te laden voor de wagen, is het nodig om een stop in te lassen voor de kinderen, of willen we zelf even de benen strekken? Was dat niet het geval – als het merendeel van de achterbank lag te slapen, bijvoorbeeld - dan reden we één of twee stopplaatsen verder. En volgend jaar? Dan trekken we waarschijnlijk nog wat verder, hoogstwaarschijnlijk naar Italië.
)
)
)